Απαντήσεις κ. Μάρως Μπανάκου, Διευθύνουσας Συμβούλου Creme de la Crème Human Resources S.A. στην συνέντευξη από την κα Εύη Σαλτού, εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ 18 Αυγούστου 2008

Τι να μην κάνουμε όταν υποβάλλουμε αίτηση για δουλειά 

Να υποκρινόμαστε ότι δεν είμαστε ο εαυτός μας

 Η υποκρισία θα διαπιστωθεί αργά ή γρήγορα και θα φανεί επάνω μας σαν ξένο ρούχο. Το σωστό είναι να δείχνουμε ό,τι είμαστε και να είμαστε ό,τι δείχνουμε, να μην προσποιούμαστε. 

 

Να ντυνόμαστε εκκεντρικά.

 Το ορθότερο και το πλέον αναμενόμενο από τους λήπτες μίας συνέντευξης είναι να ντυνόμαστε και επιπλέον να συμπεριφερόμαστε όπως ακριβώς θα κάναμε οποιαδήποτε άλλη καθημερινή ημέρα. Μην ξεχνάμε ότι στην εποχή μας, υπάρχει μεν αρκετή υποκρισία στις καθημερινές μας σχέσεις, αλλά δεν είναι πλέον απαραίτητη σε θέματα όπως το ντύσιμο και η εμφάνιση γενικότερα. Ιδίως για τους λήπτες μίας συνέντευξης, οι οποίοι είναι normal άνθρωποι. Μία καθημερινή, απλή αλλά επιμελημένη εμφάνιση αρκεί. Παγκοσμίως το ντύσιμο της παραλίας είναι διαφορετικό από αυτό των πόλεων, μην κάνουμε ότι δεν το γνωρίζουμε ή ότι πειραματιζόμαστε. 

 

Να έχουμε ανοικτό το κινητό

 Ο σεβασμός στην ησυχία του λήπτη μίας συνέντευξης είναι εκδήλωση αφενός ευγένειας, αφετέρου ανθρωπιάς, μιας και η ενόχληση από τα κινητά είναι μερικές στιγμές αφόρητη. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι εμείς σαν υποψήφιοι έχουμε το άγχος να επιτύχουμε να κερδίσουμε μία θέση εργασίας, αλλά και οι υπεύθυνοι επιλογής προσωπικού οφείλουν να προσλάβουν τον κατάλληλο άνθρωπο για την κατάλληλη θέση. Αν δεν μπορούμε να αφαιρέσουμε άγχος τουλάχιστον ας μην προσθέτουμε. 

 

Να καθυστερήσουμε στην καθορισμένη ώρα συνάντησης

 Δεν χρειάζεται επεξήγηση, αλλά δεν είμαστε οι μόνοι που θα δώσουμε συνέντευξη για πρόσληψη και δεν μας οφείλουν κάτι οι υπεύθυνοι επιλογής προσωπικού διότι και το δικό τους πρόγραμμα διαταράσσεται. 

 

Να μην προσέλθουμε στην προκαθορισμένη συνάντηση

 Κανένας υπεύθυνος επιλογής προσωπικού δεν θα ήθελε να συναντήσει ξανά υποψήφιο ο οποίος τον «έστησε στο ραντεβού». Πολλοί υποψήφιοι συνηθίζουν είτε να μην παίρνουν στα σοβαρά τα ραντεβού συνέντευξης είτε να κουράζονται, είτε να έχουν κλείσει μεγάλο αριθμό με αποτέλεσμα να μην μπορούν να ανταπεξέλθουν. Κανένας σύμβουλος επιλογής προσωπικού δεν θέλει να εμπιστευθεί ανθρώπους που δεν προσήλθαν και ειλικρινά, πιστέψτε ότι αυτό δεν αποδίδεται σε τυχαίους παράγοντες, είναι πολλοί οι υποψήφιοι που έχουν την κακιά συνήθεια να μην προσέρχονται. 

 

Να είμαστε λαλίστατοι

 Θα πρέπει να είμαστε σύντομοι και θα λέγαμε «ορθοί κοφτοί». Μόνο αν ζητηθεί επιχειρηματολογία επί ενός θέματος να χρησιμοποιήσουμε περισσότερες εκφράσεις, αλά και πάλι να μην ξεφεύγουμε από τον κανόνα της συντομίας και σαφήνειας. 

 

Να είμαστε σχεδόν άφωνοι

 Ναι μεν «σοφόν το σαφές» αφετέρου δε καλό το «λακωνίζειν» αλλά να μην είμαστε «βαρείς και ασήκωτοι», διότι η εντύπωση που υπό μεγάλη πιθανότητα θα μείνει έστω και υποσυνείδητα, έστω και άδικα (ουδείς τέλειος πλην του Ιησού) στον υπεύθυνο επιλογής είναι είτε ότι ο υποψήφιος κάτι κρύβει, είτε ότι δεν έχει όρεξη για τη συγκεκριμένη θέση. 

 

Να είμαστε απροετοίμαστοι

 Δεν είναι καλό να μην έχουμε ιδέα για το αντικείμενο εργασίας για το οποίο μας έχουν καλέσει, για την εταιρία στην οποία απευθυνόμαστε, για τον κλάδο επιχειρησιακής δραστηριότητας γενικά στον οποίο είμαστε υποψήφιοι για απασχόληση. 

 

Να μπαίνουμε κατευθείαν στο «ψητό»

 Μέχρι τη δεκαετία του ’80 οι υποψήφιοι ρωτούσαν τους επιχειρηματίες «τι θα μπορούσα να κάνω για σας;». Από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 οι υποψήφιοι ρωτούν «πόσα θα μου δώσετε»; Παρόλο που τα χρήματα είναι καθοριστικότατος παράγοντας για να απασχοληθεί κάποιος, δεν είναι εκτιμητέο από τους υπευθύνους επιλογής προσωπικού, ο υποψήφιος το μόνο για το οποίο να νοιάζεται να είναι το «ψητό», δηλαδή το χρήμα και μόνο αυτό. Μην ξεχνάμε, ότι οι επιχειρήσεις θα επιθυμούσαν αφενός την αφοσίωσή μας σε αυτές αφετέρου την επίδειξη της εκτίμησής μας. Μην τους στερούμε αυτή τη χαρά. 

 

Να κάνουμε άστοχες ερωτήσεις ή δευτερεύουσας σημασίας

 Ακόμα και οι ερωτήσεις μας κρίνουν έμμεσα, εκφράζουν μέσες άκρες το αληθινό μας ενδιαφέρον για τον επαγγελματικό χώρο στον οποίο θα απασχοληθούμε και θα αφιερώσουμε σημαντικό μέρος των δυνάμεών μας. Ας εκδηλώσουμε το ουσιαστικό μας ενδιαφέρον για τα επιχειρησιακά δρώμενα και ας μην ασχοληθούμε μόνο με το πόσες αργίες χορηγεί επιπλέον η επιχείρηση στο προσωπικό της, εξαντλώντας εκεί το σύνολο των ερωτημάτων μας. 

 

Να εκφράζουμε έντονα την αγωνία μας ότι επειδή οι γονείς μας πλήρωσαν πολλά για την παιδεία μας, εμείς θα πρέπει να αποσβέσουμε τα πιο πάνω έξοδα μέσω ενός πολύ καλού μισθού. 

Κανείς δεν αρνείται ότι τα πανεπιστημιακά πτυχία είναι πολύ σημαντικά. Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις όμως δεν είναι σαν το δημόσιο όπου όλοι μία ημέρα θα γίνουν μάνατζερς. Ούτε οι επιχειρήσεις οφείλουν να ανταμείβουν τις σπουδές. Αυτό μόνο το ελληνικό δημόσιο το κάνει. Οι επιχειρήσεις επιθυμούν να ανταμείβουν την καλή και αποδοτική εργασία των υπαλλήλων τους. Από την άλλη, όποιος πιστεύει στις ικανότητές του «ιδού η Ρόδος». 

 

Να αγνοούμε τη γλώσσα του σώματος

 Το σώμα μας προδίδει τις προθέσεις μας πάρα πολλές φορές. Αν καθόμαστε στην καρέκλα σαν τσουβάλια, σχεδόν αποκοιμισμένοι, τότε ο υπεύθυνος επιλογής προσωπικού ίσως δεν φταίει να υποθέσει ότι βαριόμαστε αφόρητα. Αν δεν κοιτάμε το συνομιλητή στα μάτια ίσως υποθέσει ότι λέμε ψέματα ή ότι δεν ξέρουμε τη σωστή απάντηση και την αναζητούμε υποθετικά εντελώς. Αν παίζουμε με το κινητό μας, το κομπολογάκι ή την αλυσιδίτσα ίσως ανασύρει άθελά του από το μυαλό τη λέξη «καφενές»